Steeds vaker merk ik dat de roep van ontevreden vrouwen luider wordt. Vrouwen worden steeds bewuster. Vrouwen willen een emotioneel volwassen man, in plaats van ‘een extra kind aan tafel’. Ze willen een gelijkwaardige relatie.
Het NRC besteedde er recentelijk de nodige aandacht aan in artikelen als ‘Mannen emancipeer nu eens echt’, ‘Neem een bruidsschat mee en vermijd het woord bitcoin’ of ‘Het voelt haast romantisch om als vijftiger single te zijn’ over hoe veel vrouwen, na hun herwonnen vrijheid, helemaal niet meer zitten te wachten op een relatie. Dit groeiende bewustzijn van de vrouw heeft er ook voor gezorgd dat de Dolle Minabeweging (met haar op dit moment 81.000 volgers) het afgelopen jaar enorm opleefde.
Veel vrouwen ontwikkelen zich en worden zich bewuster van zichzelf. Ze komen tot de conclusie dat hun huidige relatie hen niet meer past of dient. Een besluit ten aanzien van die relatie volgt: liever alleen dan bij een emotioneel onvolwassen man blijven. Dit vergt moed. Ikzelf wilde 13 jaar geleden scheiden, maar heb me eerst twee jaar afgevraagd wat ik mijn kinderen aan zou doen voordat ik een definitief besluit nam. De woorden van een vriend: “Elk kind heeft recht op zijn eigen trauma. Je kunt ze niet behoeden voor pijn. Pijn is onderdeel van het leven.” waren redelijk doorslaggevend. Inmiddels ben ik ervan overtuigd dat kinderen uit gescheiden relaties, die deze pijn hebben ervaren, sneller emotioneel volwassen worden.
Toch ook voelde ik me daarna nog steeds enorm schuldig. De kunst is om schuldgevoel volledig te aanvaarden. Je zou zelfs kunnen stellen: hoe groter je schuldgevoel, hoe meer je weet dat je op weg bent naar jezelf. Want na verloop van tijd gebeurde er iets wonderlijks: mijn schuldgevoel transformeerde uiteindelijk naar kracht. Die kracht gebruik ik om nog beter bij mezelf te blijven. Om nog duidelijker mijn grenzen aan te geven. Nu pas heb ik eindelijk het gevoel dat ik op mijn eigen authentieke twee eigen benen sta. Dat heeft wel een aantal jaren en twee indrukwekkende familieopstellingen geduurd. Het is een proces. Wennen aan nieuwe situaties, waarin je jezelf leert kennen als iemand die heel goed voor zichzelf weet te zorgen, kost tijd. De beloning is autonomie. En vanuit die autonomie leer je mensen kennen met wie je een veel gelijkwaardiger relatie kan hebben.
Rondom Valentijnsdag schrijven we veel over romantische liefde. Het lijkt alsof samen beter is dan alleen. Een relatie is nog steeds het fundament van onze samenleving en lijkt het ultieme doel te zijn. Datingssites zijn immens populair en dan zijn er nog de nodige posts op sociale media van stellen die hun liefde groots uiten. Hoe zit het dan met die romantische liefde? Realiseer je in elk geval dat wanneer volwassen mensen elkaar nodig hebben om zichzelf compleet te voelen, dit betekent dat er nog de nodige behoeften vanuit een kindstuk zijn die onderzocht dienen te worden. Dit geldt ook wanneer mensen er behoefte aan hebben dat er voor hen wordt gezorgd, hetzij emotioneel, hetzij letterlijk (terwijl de noodzaak er niet is).
Dus… wanneer jij je, als single, op deze dag weer eens achter je oren krabt of er toch niet iets echt mis is met je dat je nog steeds geen partner hebt gevonden: besef dan dat vervulling in het leven niet begint met een partner. Vervulling ontstaat door dankbaarheid, door vreugde, door lekker in je vel zitten, door dansen in de ochtend. Door persoonlijke ontwikkeling, door hardop te zingen (en je niets aantrekken van wat een ander ervan denkt). Op weg naar authentiek zijn en je eigen grenzen en wensen voorop te stellen.
Egoïstisch? Nee. Don’t settle for less. Voor mij gaat het, schreef ik ergens op Substack, over ‘geen concessies meer doen’. Ja, tuurlijk, af en toe een compromis, maar alleen als compromissen van beide kanten komen. En wie weet komt er dan vanzelf een emotioneel volwassen partner op mijn pad. Voor nu ben ik reuzecontent met mezelf. Ik hoop dat jij dat ook kunt zijn.
Ik wens je een mooie, liefdevolle dag!
Ben je een zelfbewuste, single man, non-binair, transgender, …, dan schreef ik deze overpeinzing natuurlijk ook voor jou.
Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs, abonneer je dan op mijn (anonieme) Whatsappkanaal. Je ontvangt dan automatisch een melding.
Bronnen en voetnoot:
Ik geef het grif toe. Ik ben een groot fan van het boek ‘Volwassen worden voor volwassenen’. Een deel van bovenstaande ‘wijsheden’ komt uit mijn opleiding bij het IVSW of rechtstreeks uit het boek. Bovenstaand schreef ik op basis van een Instagrampost van het IVSW.
Foto: Pixabay, Alexas_Fotos
